Nadczynność tarczycy

 

Nadczynność tarczycy jest stanem klinicznym spowodowanym nadmierną produkcją oraz sekrecją tyroksyny i trijodotyroniny.

Charakteryzuje się stałym uczuciem gorąca, chudnięciem, przyspieszoną czynnością serca, nadmierną pobudliwością nerwową i osłabieniem siły mięśniowej.

Najczęstsze przyczyny nadczynności tarczycy to choroba Gravesa-Basedowa i wole guzowate nadczynne.

Częstość nadczynności tarczycy wynosi 2% dorosłej populacji, kobiety chorują czterokrotnie częściej.

Dzieci chorują 10-15 razy rzadziej niż dorośli.

Objawy

Objawy kliniczne nadczynności tarczycy nie zależą bezpośrednio od stężeń T4 i T3 we krwi, ale od wieku chorego i długości trwania choroby.

Większość chorych skarży się na nadmierną nerwowość, bezsenność, potliwość, duszność, chudnięcie, częste oddawanie moczu i stolca, przyspieszone bicie serca i osłabienie siły mięśniowej (miastenia).

U ludzi starszych często rozwija się zespół tarczycowo-sercowy pod postacią bólów wieńcowych, migotania przedsionków i niewydolności serca.

U pacjentów z chorobą Gravesa-Basedowa mogą ponadto rozwinąć się takie swoiste objawy, jak: wytrzeszcz gałek ocznych, wole i obrzęk podudzi (obrzęk przedgoleniowy). W przypadkach wola guzowatego nadczynnego nie stwierdza się tych objawów, natomiast wyczuwa się pojedyncze lub mnogie guzy w obrębie tarczycy.

Rozpoznanie

Rozpoznanie kliniczne nadczynności tarczycy musi być potwierdzone wynikami stężeń TSH i fT4 we krwi.

Biochemicznie nadczynność tarczycy wywołana chorobą gruczołu tarczowego charakteryzuje się obniżonym stężeniem TSH i podwyższonym stężeniem fT4.

W razie obniżonego stężenia TSH i prawidłowych poziomów fT4 i fT3 rozpoznajemy subkliniczną in. utajoną nadczynność tarczycy.


czytaj więcej >>>

 terapia metodą Zenni