POCHODZENIE HERBATY

2010-02-20

Roślina z rodziny kameliowatych - Camellia Sinensis (kamelia chińska), to nic innego jak krzew herbaciany. Prócz wiecznie zielonych skórzastych listków, z których wytwarza się wiele gatunków herbat, zdobią je również niewielkie białe pączki oraz małe, zdrewniałe owoce z nasionami. Znany jest on w trzech odmianach: chińskiej, assamskiej oraz kambodżańskiej. Krzewy herbaciane najbardziej lubią rosnąć w gorącym i wilgotnym otoczeniu, na terenach górzystych. Raz zasadzone krzewy odpowiednio pielęgnowane dają zbiory przez ponad dwadzieścia lat. W różnych rejonach świata zbiera się herbaciane listki na wiele sposobów. W Japonii i w Chinach zbiory odbywają się trzykrotnie lub czterokrotnie. W południowych Indiach, na Cejlonie i w Indonezji przez cały rok. Suche herbaty jawajskie uzyskuje się z liści zebranych w najbardziej suchych miesiącach: lipcu, sierpniu i wrześniu. Pierwsze zbiory w północnej części Indii odbywają się natomiast w marcu i otrzymuje się herbaty typu "first flush". Składają się one z pierwszych pędów: tzw. dwa listki i pączek. Kolejny - pośredni zbiór (inbetween) ma miejsce w maju i czerwcu, natomiast tzw. "second flush" odbywa się w lipcu i sierpniu.

 

Pierwsza wzmianka o roślinie herbacianej pojawiła się w III wieku p.n.e. i mówiła o chińskim lekarzu, który zalecił ją jako środek wzmagający koncentrację i bystrość. Co ciekawe, istnieje kilka legend mówiących o odkryciu herbaty jako naparu. Według jednej z nich, dobroczynne właściwości herbaty odkrył cesarz Szen Nung. Był to człowiek uczony i zamiłowany zielarz, który ze względów higienicznych pijał wyłącznie przegotowana wodę. Podobno, pewnego dnia w 2737 roku p.n.e. cesarz wypoczywał pod krzewem dzikiej herbaty, gdy nagle powiew wiatru strącił kilka listków herbaty do wody, którą gotował cesarz. Napój, który w ten sposób uzyskał wprawił go w ożywienie i pokrzepił. Do III-go wieku n.e. napój herbaciany traktowany był jako lek, sporządzany ze świeżych zielonych liści pochodzących z dziko rosnących drzew herbacianych. Aby dorównać zwiększającemu się popytowi oraz zapewnić regularne zbiory - rolnicy chińscy zaczęli sadzić i uprawiać krzewy herbaciane. Powstały nowe plantacje na wzgórzach ciągnących się wzdłuż rzeki Jangcy. Z czasem rozwinął się system suszenia oraz przetwórstwa liści. W przeciągu kilku wieków popularność herbaty bardzo wzrosła, doceniono jej właściwości.